Heilsuhúsið

Margrét Kaldalóns, eða Lína í Heilsuhúsinu:

Er ennþá talsmaður sérvitringanna

Viðtal: Guðrún Kristjánsdóttir


Nafn Margrétar Kaldalóns er samofið sögu Heilsuhússins. Ef Guð lofar, eins og karlinn sagði, mun Margrét eiga 30 ára starfsafmæli innan fárra missera. Margrét er vinsæll ráðgjafi hjá Heilsuhúsinu og margir leita til hennar með ýmsar heilsufarsspurningar. Stundum virðulegir eldri menn sem vilja ekki sjá að tala við ungu stelpurnar, heldur leita til konu sem hefur öðlast visku af allri reynslunni. Og stundum konur á öllum heimsins breytingaskeiðum. Eins og gefur að skilja hefur Margrét - sem flestir þekkja betur sem Línu í Heilsuhúsinu - frá mörgu að segja.
Margrét er fædd og uppalin í Reykjavík og gift inn í Kaldalónsnafnið, eins og hún segir sjálf frá. „Það var ekki spurt að því hvort ég vildi þetta nafn, það bara kom, eins og tíðkaðist í þá daga,“ segir Margrét, sem kann þó auðvitað vel að meta þetta fallega íslenska nafn. Eins og flestir Íslendingar vita er það tengt Sigvalda Kaldalóns, söngvaskáldinu ljúfa, sem var afi mannsins hennar: „Svona hefur fólki allavega tekist að aðskilja mig frá öðrum Margrétum sem unnið hafa í Heilsuhúsinu í gegnum tíðina,“ segir hún kímin.

Margrét segir að ekki aðeins hafi margir nöfnur hennar komið við sögu Heilsuhússins í gegnum tíðina, heldur hafi flestar þær konur sem síðar hafa gert garðinn frægan í heilsugeiranum hafið starfsferil sinn þar. Þar nefnir hún til sögunnar Kolbrúnu grasalækni og stöllu hennar Ásdísi, sem einnig hefur helgað líf sitt hinum „óhefðbundna“ heilsugeira. Hún nefnir líka hómópata, ráðgjafa, svæðanuddara, einkaþjálfara og jógakennara. „Oft kviknaði áhuginn og síðan hefur þetta fólk haldið trúnaði við óhefðbundnar lækningar og látið margt gott af sér leiða.“

En hvernig kom það til að þú fórst að vinna í Heilsuhúsinu?
„Það kom til af því að Örn Svavarsson, stofnandi og fyrrum eigandi Heilsuhússins, og maður minn, Sigvaldi Snær, eru aldarvinir. Ég hafði verið að vinna á Ítalíu í nokkur sumur sem aðstoðarfarastjóri en þegar ég kom heim eitt haustið, árið 1983, var bara búið að ráða mig í Heilsuhúsið án þess að ég vissi,“ segir hún og brosir.

Já, nú skil ég hvaðan ítölsku áhrifin koma í Heilsuhúsið: sólþurrkaðir tómatar, grillaðar paprikur, ólífubarinn, pestóið og allt hitt?

„Já, við getum allavega sagt að ég hafi orðið mjög glöð þegar Heilsuhúsið fór að selja þetta allt. Þessi bráðholli matur passaði enda mjög vel inn í hugmyndafræði Heilsuhússins og hefur verið vinsæll hér á landi æ síðan.“
Hitt veit Margrét enn betur hvernig það kom til að Heilsuhúsið var stofnað á sínum tíma: “Já, þannig var að fyrrverandi eiginkona Arnar, Birgitta, var sænsk hjúkrunarkona sem hafði mikinn áhuga á að prófa ýmis náttúrulyf, t.d. sólhatt gegn kvefi og flensu, Vogel heilsudropana og annað í þeim dúr. Svo kom þetta líka úr annarri átt, því móðir Arnar, Elfrid, var þýsk og þekkti vel til Alfred Vogels sem var svissneskur heilsufrömuður og grasalæknir. Þau báðu hana svo um að hafa milligöngu um að þau fengju Vogeldropana í hendur. Sjáðu til, þannig fékk ég líka áhugann og naut góðs af. Þetta var svona tíu árum áður en Heilsuhúsið var stofnað. Ég fór að prófa þessi náttúrulyf á börnunum mínum með góðum árangri. Svo breiddist viskan út og fleiri vildu prófa, sem endaði með því að Örn lagði undir þetta bílskúrinn sinn, sem síðan leiddi til þess að fyrsta Heilsuhúsið var stofnað við Skólavörðustíginn.
Jú, jú og svo byrjaði ég þarna á Skólavörðustígnum, var hent út í djúpu laugina og stóð lengi vaktina alein. Ég vissi að vísu orðið talsvert um sólhattinn og Efamólið og nokkur önnur náttúrulyf sem hafa fylgt Heilsuhúsinu frá upphafi, og svo bara las maður sér til og lærði á þetta smám saman.“

Fannst þér t.d. sólhatturinn strax virka?
„Góð spurning. Ég er alveg á því að þetta hafi verið fyrirbyggjandi því börnin mín voru sjaldan eða aldrei veik. Að vísu voru þau ekki á leikskóla, en það er sama. Og svo er hitt, að hin fyrirbyggjandi hugsun náði til mín, að við gætum gert margt til þess að sporna við hinum og þessum sjúkdómum. Það geta náttúrulyf svo sannarlega gert. Þarna gerðist ég líka strax betur meðvitaðri um mataræðið. Það sem þá var boðið upp á hverju heimili, t.d. kjötfars og bjúgu, fannst mér ógeðsleg fæða, löngu áður en nokkur umræða skapaðist um óhollustu unninnar matvöru hér á landi. Mér fannst ég hreinlega vera svíkja heimilisfólkið að hafa þetta í matinn. Ég hef oft hugsað um þetta eftir á, hvað þetta var sterkt innbyggt í mig. Vissulega hafði Ítalía haft áhrif á mig. Ég var alltaf mikið fyrir salöt en það þótti nú ekki par fínt á þessum árum, eða eins og að fara út að bíta gras eins og dýrin.“
Margrét minnist þess að allmargir hafi orðið undarlegir á svipinn þegar hún hóf að vinna í Heilsuhúsinu. „Og hvað, og selja hvað, sögðu sumir, er eitthvað að gera þarna? spurðu aðrir,“ rifjar hún upp.

Hverjir voru fyrstu kúnnar Heilsuhússins?
„Þetta voru mikið til þeir sem höfðu verið að læra erlendis og jú, nördarnir, þeir sem höfðu verið að lesa sér til. Að vísu var þarna komin Náttúrlækningabúðin en það sem var öðruvísi við Heilsuhúsið var öll þessi vítamínflóra strax frá upphafi, og svo mikið úrval af hinum þekktu Vogeldropum, allavega 30 tegundir við hinum og þessum kvillum. Ég man að ég fór á námskeið til Danmerkur haustið 1985 til að fræðast um þá en vorið eftir voru þeir bannaðir á Íslandi. Náttúrulyf voru alltaf undir smásjá á þessum tíma, en Örn á þakkir skildar fyrir hvað hann barðist mikið fyrir því að hér mætti selja góð vítamín og bætiefni, eða náttúrulyf.“
Margrét segir þetta „sérvitringatímabil“ í sögu Heilsuhússins hafa verið afar skemmtilegt, ekki síst vegna þess hversu gaman henni þótti að læra af þeim. „Þetta er svona enn í dag, ég get enn lært af kúnnanum og hann auðvitað af mér. Á upphafsárum Heilsuhússins var þetta að mörgu leyti þannig að ef „sérvitringarnir“ - sem voru auðvitað bara fróðleiksfúst fólk sem var umhugað um eigin heilsu – þráspurði um eitthvað sem ekki var til var Örn alltaf fús til að panta það, þ.e. ef það var hægt og leyft.“
Þau sem stóðu vaktina á fyrstu árum Heilsuhússins voru Margrét, Örn og móðir hans Elfrid kom líka mikið við sögu. „Við seldum líka mikið af þurrkuðum baunum og jurtum og kryddum eftir vigt. Það var ekki óalgengt að fólk kæmi og keypti sér eina matskeið af kryddi. Þetta var allt mjög gamaldags, en afar skemmtilegur og sjarmerandi tími.“

Oft er talað um að þú hafir verið hægri hönd Arnar á þessum árum?
„Jú, það má vel segja það, en það kom líka til að því að ég var svolítið frek. Við rökræddum allavega mikið um hvað ætti fást í Heilsuhúsinu og já, ég fékk of mínu framgegnt,“ viðurkennir hún.
Margrét segir margar dillur hafa gengið yfir á þessum árum og að margar þeirra hafi skilað sér í betri heilsu fólks. “Þetta er auðvitað líka svona í dag og þegar næringarþerapistar koma hingað frá Bandaríkjunum, Bretlandi og Danmörku og hafa gerólíka sýn verð ég stundum að spyrja mig hvað sé rétt, hver hafi rétt fyrir sér? En auðvitað er lykilatriðið að það sama hentar ekki öllum og umfram allt að ekkert af þessu er skaðlegt eða hættulegt, svo mikið er víst. Fólk verður að fá að prófa sig áfram. En kannski hefur aldrei veið brýnna en nú að fólk taki ábyrgð á eigin heilsu. Og kynni sér málin vel.“

Hvaðan heldur þú að þitt heilsuinnsæi komi?
„Tja, það veit ég ekki. Það er að segja, ekkert af mínu fólki var í grasalækningum eða öðru slíku stússi. Svo ekki liggur það í ættinni, en,“ bætir hún við “eitthvað hlýtur það vera, einhver ástæða var fyrir því að ég neitaði að gefa börnunum mínum bjúgu sem ung móðir, mat sem var vikulega á borðum allra á þeim tíma, og þá meina ég ALLRA. Sjálf var ég alin upp á öllu því hagkvæmasta sem hægt var að kaupa í matinn og ekki hafði þetta með þekkingu að gera hjá mér þá, bara sterka tilfinningu. Ég hef oft velt þessu fyrir mér. Ég segi bara að það var eitthvað sem pikkaði í mig.“
Allt frá því að Margrét hóf að kynna sér heilsumál hefur hana þyrst í meiri þekkingu. „Ég hef verið rekin út úr heilsubúðum erlendis fyrir að taka myndir, stunda iðnnjósnir. Ég þurfti að afhenda filmuna en fékk nú vélina og hinar myndirnar til baka. Síðan hef ég spurt um leyfi,“ viðurkennir hún. „En já, ég hef mjög gaman að því að skoða heilsubúðir í útlöndum og sjá úrvalið og það nýjasta sem í boði er. Það sem ég heillaðist ekki síst af á sínum tíma var úrvalið af lífrænum ávöxtum og grænmeti.“
Þennan áhuga má margþakka Margréti, því segja má að hún sé upphafskona þess að fluttir voru inn lífrænt ræktaðir ávextir og grænmeti til Íslands. „Já, ég kalla það barnið mitt,“ segir hún stolt. „Það kom þannig til að ég varð um tíma verslunarstjóri í Heilsuhúsinu í Kringlunni, rétt eftir að sú verslun opnaði. Og þarna var að hefjast mikil umræða um lífræna vottun og talsvert farið að spyrja um lífræna ávexti og grænmeti. Það leiddi til þess að ég fékk á endanum Örn til að flytja þá inn, sem svo þróaðist þannig að Bananar ehf tóku við kyndlinum og sáu um innflutninginn fyrir okkur.”
Margrét segir þær ferskvörur hafa gengið upp og ofan til að byrja með og margir hafi fussað og sveiað, og spurt lífrænt hvað? En hún var ekki af baki dottin og einhvern tímann þegar þeim barst stór appelsínusending brá hún á það ráð að versla appelsínur í Hagkaupum til að bjóða fólki að finna muninn á lífrænum og ólífrænum appelsínum: „Það var ógleymanlegt að fylgjast með svipnum á fólki þegar að það fann hve munurinn var mikill, hversu lífrænu appelsínurnar voru miklu, miklu bragðbetri. Sjálft kaupi allt lífrænt sem ég get og viðurkenni að ég er með háan matarreikning, en svona er þetta, ég vil bara bjóða mér og mínum upp á það besta í mat og þá kannski eyðir maður bara ekki eins miklu í annað. Það sem mér finnst hafa komið út úr þessu fyrir mig og mína er tvennt: við fáum betri næringu - það er engin spurning - og ég ber meiri virðingu fyrir matnum. Ég sýð aldrei kíló af kartöflum og nota svo bara hálft og hendi eiginlega aldrei mat. En ég borða líka kjúkling, lamb og mikið af fiski. Ég meina, ég er mjög heilsuhraust og hef alltaf verið og líka mitt fólk. Maður hlýtur að spyrja sig hvort þetta hafi ekki áhrif? Maðurinn minn er orðinn sjötugur og enn í fullri vinnu og læknirinn sagði nýlega við hann: „Þú hlýtur að fá gott að borða.“ Þetta skilar sér ... og auðvitað í börnunum líka. Þau mótmæltu á unglingsárunum, eins og gengur, en hafa öll tekið upp þessa sömu siði með sínar fjölskyldur. Þau eru jafnvel enn duglegri í heilsunni en ég og passa mjög vel upp á samsetningu matarins. Þetta er þeim auðvelt. Svo er ein í fjölskyldunni, barnabarnið mitt og nafna, sem er 12 ára, hún hefur þann sið að borða alltaf bara eina tegund í einu og hefur alltaf gert, byrjar alltaf á salatinu til að ná sér í meltingarensím og fær sér svo hitt koll af kolli. Hún hefur sitt heilsuinnsæi.“

Ertu almennt ánægð með þróun mála?
„Já, mjög en ég vil en vil samt minna á að það þarf alltaf að bjóða upp á góða þjónustu fyrir „sérvitringanna“ og nostra við smáatriðin, jafnvel þótt einhver vara seljist ekki í bílförmum. Það voru nú einu sinni sérvitringarnir sem byggðu upp búðina á sínum tíma og margt af því sem þeir kölluðu eftir varð síðar vinsælt. Kannski að Heilsuhúsið, eða einhver búðanna, ætti bara taka upp á því að hafa sérvitringahorn, fyrir sérstakar vörur sem seljast hægt. Suma kúnna hef ég haft í allt að þrjátíu ár og ef þeir vilja eitthvað sem ekki er til þá fer ég og reyni að bjarga því. Það tekst ekki alltaf en ég reyni mitt besta. Margt af eldra fólkinu treystir á eitthvað sem tískustraumarnir hafa kannski lagt að velli. Það vill helst halda sínu þar til það deyr og finnst óþægilegt ef töflum er breytt í hylki eða ef skipt eru um umbúðir Þannig er nú það, stundum.“
Hefur þú séð marga af kúnnunum þínum halda góðri heilsu í öll þessi ár?
„Já, ekki spurning. Mér finnst sérstaklega gaman að sjá fólk sem hefur verið alvarlega veikt ná sér á strik, fólk sem hefur komið aftur og aftur og er að reyna við nýtt mataræði líka og kemur síðan blómstrandi. Það er alveg yndislegt að upplifa. En verst er að horfa upp á hvað fólk reynir oft seint, ekki fyrr en allt er komið í óefni, þegar það er loks búið að gefast upp á öllum læknum. Læknarnir segja svo oft við sína sjúklinga að mataræðið hafi ekkert að segja. Þá er voðalega erfitt að segja við það fólk: Jú víst, ég hef rétt fyrir mér! Maður þarf að fara mjög fínlega að slíkum einstaklingum. En á hinn bóginn þegar læknar loks viðurkenna eitthvað, eins og þetta með D-vítamínskortinn, þá kemur það af stað bylgju. Þetta sýnir okkur líka hvað læknar hafa mikil áhrif á líf fólks - kannski of mikil - því margir hefðu mátt leita til Heilsuhússins og í betra mataræði miklu fyrr. Og því má heldur aldrei gleyma að læknar eru ekki endilega sérfróðir um næringu. Svo eru til dæmi um lækna sem koma í búðina og biðja okkur um að hætta aldrei að boða það að fólk eigi t.d. að taka sterkt D-vítamín. Einn læknir tjáði okkur það að hann sendi alla sjúklingana sína í D-vítamín mælingu og í ljós hafi komið að 80% voru með alltof lítið magn og 40% liðu alvarlegan skort. Svo þeir eru nú ekki allir óvinir okkar.“

Ertu að segja að læknar séu farnir að vísa fólki í Heilsuhúsið?
„Já, það er alltaf meira og meira um það. Þeir orða hlutina núna oft þannig ...þú getur prufað ...“ og nefna kannski Liðaktín eða eitthvað annað. Svo er mikið um það að læknar bendi fólki á að kaupa góð fjölvítamín og enn aðrir segja: „Spyrjið bara fólkið í Heilsuhúsinu hvað þið þurfið, þau þekkja þetta.“
Margrét segir síðustu bætiefnabyltingu, þ.e. á undan D-vítamín byltingunni sem enn stendur yfir, hafa verið þegar menn enduruppgötvuðu fitusýrurnar fyrir nokkrum árum. „Það var líka vegna þess að læknar viðurkenndu að þær væru bólgueyðandi og góðar fyrir heilann, liðina og fleira, að þær væru hreinlega lífsnauðsynlegar. En þeir vilja nú samt ennþá sjaldnast segja til nafns, ennþá hræddir við kollegana, blessaðir. Nú get ég upplýst að hingað kom alltaf einn gamall læknir og keypti sér vítamín og bætiefni, en bað um að ekki væri sagt frá ferðum hans. En svo var alltaf einn og einn sem var og er til í að tjá sig undir nafni, eins og t.d. Stefán Skaftason sem barðist fyrir því að Örn fengi leyfi fyrir Efamólinu á sínum tíma. Hann lærði í Svíþjóð og ráðlagði frá upphafi fólki að taka asídófílus með pensillíni, sem reyndar mjög margir læknar gera í dag. Læknarnir segja nú orðið bara hreint út: „Tvöfaldaðu asídófílusskammtinn ef þú tekur pensillín. Já, asídófílusinn, þar varð nú einn ein byltingin.“

En hvað með Q-10 sem nú virðist brenna heitast á heilsuheiminum, hvað finnst þér um það?
„Ég hef sjálf tekið það í kúrum og já, það held ég að sé mjög öflugt efni og merkileg tíðindin um hversu mikil og margvísleg áhrif það hefur. Ég man líka þegar ég las að krabbamein þrifist betur í fólki sem skorti seleníum. Það uppgötvaðist vegna þess að í einu héraði í Finnlandi var óvenju mikið um krabbameinstilfelli. Þegar málið var skoðað nánar kom í ljós að það vantaði alveg seleníum í jarðveginn, þannig að allt sem upp úr honum óx skorti seleníum. Fólk er rétt byrjað að gera sér grein fyrir því hversu nátengd við erum náttúrunni. Úff, og svo er þetta með að leyfa genabreytt matvæli, ég fæ hroll, innsæið mitt samþykkir það alls ekki. Ég skal bara segja þér það að kona sem ég þekki vel sem er með brjóstakrabbamein var ráðlagt af sínum lækni að nota alls ekki nýju íslensku snyrtivörurnar úr genabreytta bygginu. Hann sagðist viss um að það væri krabbameinvaldandi. Ég óttast það líka.“

Þú hefur lært af mörgum, ekki satt?
„Jú, einn af þeim er Ævar Jóhannesson sem kom oft í Heilsuhúsið þegar hann hafði heilsu til. Það var alltaf gaman að fá hann í heimsókn, því ef maður spurði hann einhvers opnaðist hann eins og flóðgátt. Og sem var svo skemmtilegt við hann var að þótt það væri kannski löng biðröð skipti það hann engu máli, hann bara talaði og talaði og allir nutu góðs af fróðleik hans. Þegar hann kom var ég oft með tilbúnar spurningar og skráði svörin í bókina. Það er alveg á hreinu á Ævar hafði og hefur margvíslega hæfileika sem bæði voru þessa heims og annarra. Maður lærði líka mikið af því að lesa skrif hans, en hann vildi hafa allt skýrt á mannamáli. Hann var mjög faglegur og vinsæll eftir því, svo vinsæll að maður þurfti að biðja hann um að taka sérstaklega fram í greinum sínum ef efnin fengust ekki á Íslandi, annars yrði allt vitlaust. Ævar var og er sterkur áhrifavaldur.“
Margrét segir það líka hafa verið kærkomið að fá Dr. Sigmund Guðbjarnason inn á heilsuvöllinn með hina mögnuðu hvönn, því hann njóti alltaf mikillar virðingar. „Svo er Hallgrímur Magnússon læknir alltaf með halarófu á eftir sér, sem þessa dagana kaupir mikið af magnesíumi og lífrænum sítrónum. Hann er mikið í því að basísera fólk, sem er hið besta mál. Arfleifð alls þessa fólks verður mjög sterk.”

Svo veit ég að konur á breytingaskeiðinu leita mikið til þín?
„Já, það er rétt, en það er alltof mikið af konum sem vilja bara fara á eitthvað þótt þær séu ekki byrjaðar á breytingaskeiðinu. Þær ætla að fyrirbyggja, en svo eru ekki nærri allar sem finna fyrir því þegar þær fara í gegnum breytingaskeiðið . Við þessar konur segi ég gjarnan: Bíddu eftir einkennunum! Svo eru þær svo ólíkar og engin fer eins í gegnum þetta. Ég ráðlegg konum gjarnan að prófa sig áfram, en það eru nokkur lykileinkenni, t.d. ef konur svitna mikið ráðlegg ég þeim að taka soja, en ef þær fá bjúg og þrautir þá er það Kínahvönnin (Don Quai). Þetta er ég fljót að greina. Karlmenn spyrja mig svo gjarnan varðandi blöðruhálskirtilinn og ég verð að státa mig af því að þeir vilja heldur leita til eldri konu en ungu stelpanna. Ef ég er mjög upptekin hinkra þeir bara eftir mér. Karlmenn vilja líka fyrirbyggja blöðruhálskirtilsvandamál og það er hið besta mál. Í þeim efnum hefur meðvitundin aukist mjög mikið.“

En hvernig eru áhrif þín á systkinin og vinahópana, þitt nánast umhverfi?
„Það er sko búið að stríða manni mikið í gegnum árin, sérstaklega þegar ég er á mínum árlega mánaðarlanga grænmetiskúr og tek með mér nesti til fólks. Þá fæ ég að heyra það. Við er t.d. nokkrar systradætur í saumaklúbbi sem erum margar tengdar með ólíkum hætti inn í heilbrigðiskerfið, en ég verð að viðurkenna að hinar eru reyndar orðnar miklu forvitnari nú en áður og spyrja margs.“

Þú ert sjálf mjög heilsuhraust, ekki satt?
„Já, svo heilsuhraust að ég er alltaf til að prófa allt nýtt sem kemur í Heilsuhúsið. Núna er ég t.d. að taka Triphala, sem mér líst mjög vel á. Það byggir upp meltingarveginn og slímhúðina og hreinsar og upptakan á næringu verður betri. Og það er vinsælt eftir því. Vinsældir þess hanga því m.a að skilningur fólks á Ayurveda lækningum er alltaf að aukast. Svo er fólk líka mikið að velta fyrir sér hver er að framleiða og auðvitað treystir fólk fyrirtæki eins og Himalaya vísindastofnunni, sem einmitt framleiðir Triphala. Það sem Heilsuhúsið má svo sannarlega eiga er að það býður bara upp á hágæðavöru og verslar við fyrirtæki sem vanda sig mjög. Þetta á líka við um Gula miðann. Það eru mjög vönduð vítamín og ég þoli ekki þegar fólk talar niður til þeirra því ég veit betur. Nú vill fólk allt beint frá bónda, ef svo má að orði komast, það vill vita allt um upprunann og gæðin. Og ég ítreka að þar getur það treyst Heilsuhúsinu.“

Að lokum, nú er veturinn framundan, hvað ráðleggur þú fólki fyrir hann?
„Ég er sjálf mjög hrifin af ólífulaufum og GSE. Málið er bara að byrja nógu snemma að byggja sig upp. Það heitir einmitt að vera fyrirbyggjandi. Ekki bíða, því flensurnar og kvefið koma hvort sem okkur líka betur eða verr. Ég geri þetta gjarnan þannig að fyrst byrja ég á GSE, næst tek ég ólífulauf eða óreganó og þá hvíli ég mig á GSE. Það skiptir máli að nota þetta allt til skiptis, ekki allt í einu. Það er nefnilega gott að ögra líkamanum. Ég held líkaminn sé svo vel gerður að hann bara venjist efnunum, þess vegna verður maður að ögra honum. Svo er líka sniðugt að taka bætiefnin ekki alltaf á sama tíma, t.d. fyrst í smá tíma á morgnana, svo á kvöldin og síðan um miðjan dag. Þetta ráð las ég um á sínum tíma í góðu dönsku blaði og það hefur dugað mér vel æ síðan. Danirnir hafa alltaf verið góðir í heilsumálum og vita hvað þeir syngja.“

Já, það er endalaust hægt að ausa úr viskubrunni Margrétar Kaldalóns með alla sína reynslu í farteskinu, og vonandi fáum við að njóta krafta hennar sem lengst. Við ræddum líka blóðflokkamataræði og hráfæðisvítamínin sem margir spyrja um þessa dagana, við veltum fyrir okkur glútenlausu bylgjunni, öllum ofnæmunum, vel lesnum kúnnum, töfralausnum, kreppunni - en þó ekki í heilsumálum - og Guð má vita hvað. Við komumst að sameiginlegri niðurstöðu: Að fólk væri virkilega byrjað að reyna að hjálpa sér sjálft og taka ábyrgð á eigin heilsu. Það lofar sannarlega góðu.

Margrét Kaldalóns, sem er ný orðin sextíu og sjö ára, ætlar um sinn að leiðbeina fólki í Heilsuhúsinu í Kringlunni þrisvar í viku, sem hún segir ekki aðeins nærandi fyrir kúnnann, heldur hana sjálfa líka.